Over mij

Van de buitenkant lijkt het misschien alsof veel vanzelf gaat. Alsof dingen moeiteloos op hun plek vallen. Alsof leiderschap, keuzes maken en richting geven mij vanzelfsprekend afgaan.

De werkelijkheid is anders.

Ook ik ben gevallen. Hard. Ik heb keuzes gemaakt die niet werkten. Verantwoordelijkheid gedragen die te zwaar was. Te lang doorgezet, meer gedragen dan goed voor me was en te weinig geluisterd naar wat mijn lijf allang wist.

Juist die momenten - waarop het schuurt, breekt en niet meer klopt - hebben mij gevormd.

Ze hebben me geleerd wie ik wil zijn. Wat ik niet meer wil. En hoe leiderschap er voor mij werkelijk uitziet.

Waar het begon

Als kind was ik vooral buiten te vinden. Hutten bouwen. Op avontuur met vriendjes en vriendinnetjes. Thuiskomen met kapotte kleren, vieze schoenen, en een moeder die daar niet altijd even blij van werd.

Sport was mijn tweede liefde. Vanaf het begin van de basisschool tot het einde van de middelbare school stond volleybal centraal. Veel trainen, veel wedstrijden, veel teamgevoel. Tot een blessure daar een punt achter zette.

Daarna kwam Groningen in beeld. Rechten studeren. Het studentenleven ontdekken. Vrijheid. En, laten we eerlijk zijn, de stad af en toe een beetje onveilig maken.

Waar mijn werk ontstond

Na mijn studie werkte ik in verschillende rollen en organisaties, vaak rond maatschappelijke vraagstukken.

Mijn aandacht verschoof steeds meer richting de zorg. Daar ligt mijn hart. Daar wil ik graag een bijdrage leveren. Daar doet het er toe.

Ik werkte steeds gerichter op het snijvlak van inhoud, organisatie en leiderschap.

In die jaren begon me iets op te vallen. In veel organisaties droegen leiders meer dan nodig was, vaak vanuit betrokkenheid. Tegelijkertijd zochten professionals ruimte om verantwoordelijkheid te nemen voor hun vak.

Ik herkende die beweging ook bij mezelf toen ik leiding gaf. De neiging om dingen op te pakken, om het sneller te laten lopen, om het ‘even zelf te doen’.

Die ervaring werd uiteindelijk het begin van mijn huidige werk.

Waar ik nu ben
 
Vandaag woon ik met mijn man en onze twee kinderen in Apeldoorn. 

In de meer zonnige maanden van het jaar brengen we veel van onze vrije tijd door bij ons tiny huisje op het strand. Daar zijn we al jaren te vinden. Buiten zijn, sporten, zee, wind en vrienden. Een eenvoud die steeds waardevoller voelt.

Daar ontdekte ik ook het kitesurfen. Wat een uitdaging om dat te leren. Maar wát een gevoel om door die kite over het water te worden getrokken. 

De kunst van loslaten

Een van de eerste dingen die je daar leert, voelt volledig tegennatuurlijk. Als de wind ineens aantrekt en de kracht op de kite toeneemt, is je eerste reactie om de bar naar je toe te trekken. Meer controle.

Maar juist dan moet je loslaten. Hoe meer ruimte je geeft, hoe beter de kite zijn werk kan doen.

In leiderschap werkt het in feite precies zo.

De neiging om meer controle te pakken is heel menselijk. Zeker wanneer het spannend wordt. Als er gedoe is. Maar vaak ontstaat er juist iets beters wanneer leiders ruimte maken. Voor mensen. Voor teams. Voor organisaties.

Aan dat proces lever ik in mijn werk graag een bijdrage.

Wat dit traject bij leiders in beweging zet:

Het mooiste van mijn werk? Terugzien dat leiders écht meer rust en stevigheid ervaren in hun leiderschap. En dat eigenaarschap en betrokkenheid in teams toeneemt.

Wil je verkennen of dit aansluit bij jouw vraagstuk?

Vul hieronder je gegevens in, dan plannen we een kennismaking. In een persoonlijk gesprek brengen we in beeld wat er nodig is en of mijn aanpak daarbij past.